Desmentindo a primavera pode lerse como a memoria dunha casa, de tantas casas de galicia, onde o lume estivo prendido de forma ininterrompida desde mediados do século xv ata finais do xx, en que os libros turran polos fillos para fóra da casa e do lugariño. a memoria da casa mestúrase coa do seu último habitante, coa das abellas, cronistas de mortes e nacementos, do bambú que conspira para derribar os muros, do sal que teima en reber unha e outra vez nas paredes do salgadoiro. consómese o derradeiro rachón no lume e, crebando a tradición, alguén varre as cinzas da cociña. os espíritos dos devanceiros, aventados coa cinza, unirán os seus reproches aos das mazás caídas na herba.
